Pissebedden zijn gewoon eng

Ik ben ooit oog in oog wakker geworden met een pissebed en heb daar zowat een trauma aan overgehouden. Tja, dat was toch wel de ergste ervaring met dit insect, maar deze kwam ook wel aardig in de buurt…..

Het was een normale avond. Ik stapte de badkamer in om te douchen, want wel ja, het was avond. Ik deed het licht aan en zag op het plafond een zwart stipje zitten, vlak bij de deur. ‘Gats, een pissebed,’ dacht ik. Maar ja, hij zat op het plafond en ik had geen zin om moeite te doen om hem weg te halen, dus hij kon wel even blijven zitten. Ik ging douchen en na 1 minuut zag ik het stipje bewegen. Hij kwam mijn kant op. ‘Oh nee, ga weg stomme pissebed, ik heb je niks misdaan, laat mij dan ook rustig douchen,’ maar de pissebed liet zich niet tegen houden. Sterker nog, hij ging kwam nog steeds onverstoorbaar mijn kant op. Ik zuchtte en dacht nou, tegen de tijd dat hij hier is ben ik wel klaar. Helaas: vergis je niet in de snelheid van een pissebed. Ik draaide me even om en hup, hij zat precies boven mijn hoofd op het plafond. Toen was het wel de tijd voor paniek, dacht ik zo. ‘Ga weg ga weg ga weg kom pissebed ga terug naar je plekje ik wil geen pissebed boven mijn hoofd straks kijk ik omhoog en valt hij op mijn gezicht ah bah wat een enge gedachte!’
Dus, ik pakte de douchekop op en zette een stap weg van de pissebed (‘Zeg hoe belachelijk groot is jullie douche?’ ‘We hebben een douchebadgeval, vandaar.’).
Alles leek veilig te zijn, TOTDAT PISSEBED NUMMER 2 OOK OVER HET PLAFOND MIJN KANT OP KWAM. Ik dacht: ‘Het is een hele kolonie, ze gaan me aanvallen!’

Ik ben in mijn leven nog nooit zo snel de badkamer uit gegaan.

Met trots presenteer ik………*tromgeroffel*

De Olivetti Lettera 32! Maar ik noem hem Ollie. 

De mensen die mij volgen op Twitter hadden het misschien al gelezen, maar een grote droom is uitgekomen. Ik heb een typemachine gekocht! Waar rommelmarkten wel niet allemaal goed voor zijn.
Nadat mijn vader 3 keer had uitgelegd welke knop wat doet en hoe alles werkt, mocht ik hem uitproberen. Ik heb al geleerd dat je hard op de knoppen moet tikken, anders slaat de letter niet goed aan en dat je op tijd hem terug moet schuiven voor een nieuwe regel anders typ je niet meer op het papier. Oh de backspaceknop kent Ollie niet en alles in één keer goed typen bleek al niet mijn sterkste kant te zijn.

In het koffertje van de typemachine zaten ook alle oude briefjes en aankoopbewijzen. De typemachine komt uit 1965, dus Ollie is al best wel oud.

Dus, dag pen, hallo typemachine!

Muzikale ontdekking van het jaar

Florence and the machine. Ik had de naam wel een paar keer voorbij zien komen, maar nooit echt naar hun muziek geluisterd. Dus, na even zoeken reserveerde ik hun cd bij de bibliotheek (ja, ik ben nog een van die mensen die niet alles gelijk download maar naar de bibliotheek gaat). En wel ja, ik vind dat jullie er ook maar even naar moeten luisteren.

Ik heb trouwens expres de videoclip niet gedaan, want ik moet toegeven dat ik die toch wel een beetje……apart vond.

Welkom bij hotel Vogelenzang, kan ik u helpen?

Slechte kwaliteit, maar fotograferen en fietsen tegelijkertijd is niet een van mijn sterkste kanten.

‘Het bord staat er niet meer hé?’
‘Nope, het is weg.’
‘Wie zou het gekocht hebben?’
‘Iemand met veel geld, dat is duidelijk. Ik bedoel, huizen met zwembaden en tennisbanen zijn vast niet goedkoop.’
‘Een tennisbaan? Serieus? Grote huizen zijn leuk, maar ik zou geen tennisbaan in mijn tuin hoeven.’
‘Nee, daar ben ik niet sportief genoeg voor.’

‘Toch vraag ik me af wat iemand zou doen met zo’n groot huis.’
‘Huis is niet eens het goede woord. Landgoed komt meer in de buurt, het heeft 12 kamers.’
‘Oh, ik weet het! Ik zou er een hotel van maken.’
‘Dat is gaaf! Vroeger was dat mijn grote droom, een eigen hotel.’
‘Ja! Dan knappen we alle kamers op en dan richten we alles heel mooi in en dan gaan we foldertjes uitdelen en dan maken we in de tuin zo’n theekoepel waar als het zomer is iedereen kan zitten en oh ik zie het helemaal voor me.’
‘Hoe zouden we het noemen?’
‘Het huis heeft al een naam, vogelenzang volgens mij.’
‘Hotel Vogelenzang. Ik weet niet, het klinkt niet zo. Dat is een minpuntje van het plan.’
‘Een minpuntje? Ik denk dat we eerst de lotto moeten winnen om überhaupt dit huis te kopen. Daarbij, het huis is al gekocht.’
‘Hmmm. Misschien moeten we eens met eigenaar gaan praten, hij heeft vast nog wel plek over in het grote huis.’

Ja, als ik ooit op mysterieuze wijze in zo’n huis kom te wonen, weet ik wel wat ik er mee wil doen.

Wat was ik toch verlegen.

‘Oh kijk, dat is mijn klas!’
‘Uhm, oké. Ik zie je straks bij de ingang. Ga maar, er zitten vast aardige mensen bij!’
En daar zat ik dan, alleen. Ik keek om me heen om misschien toch iemand te zien die ik kende, maar helaas.
‘AG1B? Kom maar, jullie zijn de laatste klas!’
Ik stond zenuwachtig op. Er waren nog maar een handjevol kinderen over en ik liep achter ze aan. Zij leken beter te weten dan ik waar we heen moesten. Toen we bij het lokaal kwamen gingen mijn gedachten van ‘kom op Karlijn’ naar ‘oh god ik blijf wel zitten ik wil niet’. Ik keek de klas in en zag welgeteld één meisje dat ik kende. Maar ze was druk in gesprek met haar vriendinnen en er was geen plek meer, dus ik liep maar naar het midden toe en ging alleen aan een tafeltje zitten. Er was nog plek bij de jongens, maar jongens zijn stom en vervelend en daar ga je natuurlijk niet naast zitten. Achter me zat nog een meisje alleen, maar ze was ook in gesprek met haar vriendinnen, dus ik liet het maar zo. Totdat de mentor langs liep en verbaasd zei:
‘He, waarom gaan jullie niet naast elkaar zitten? Dat is toch veel gezelliger?’

‘Hé, en hoe was het? Hoe is je klas? Het moet toch wel spannend zijn geweest, voor het eerst naar de middelbare school.’
‘Oh het was heel leuk mam! Ik zat naast een heel aardig meisje!’
‘Dat is mooi, je hebt dus al een vriendin gemaakt voordat school zelf begonnen is!’

Ik moest hier even aan denken toen ik een groep acht laatst op school zag kijken. Ik was zo zenuwachtig en verlegen toen, het was echt verschrikkelijk. Maar ja. Het komt uiteindelijk wel goed

Gestrikt of los?

Het gespreksonderwerp van vandaag, de Vans van mijn zusje. 

‘Schiet eens op! Ik moet altijd op je wachten.’
‘Ik weet niet wat ik met mijn veters moet.’
‘Uh, wat dacht je van strikken?’
‘Ah nee, dat ziet er zo nerdy uit.’
‘Wat wil je er anders mee doen?’
‘Weet ik veel, het zijn Vans, daar moet toch wat mee te doen zijn? Ik prop ze wel aan de zijkant erin. ‘
‘Ja, en dan kunnen we zo gaan stoppen omdat je je schoen bent verloren.’
‘Dus? Het zit er hipper uit.’
‘Alsof het zoveel moeite is om even je veters te strikken.’
‘Het zijn mijn nieuwe Vans! Dan moeten de veters ook goed zitten.’
‘Ik snap de hele Vans hype niet. Ik vind het niet eens mooie gympen.’
‘Wedden dat je het geen mooie schoenen vind omdat de Vans die jij zag gestrikte veters hadden?’
‘Natuurlijk. Kies nu maar, dan kunnen we in ieder geval gaan.’
- geërgerde zucht -
‘Was de veter maar nooit uitgevonden, dan zou het leven een stuk minder keuzes hebben.’

‘Kijk, iemand is zijn camera vergeten!’

Dit is station Zwolle, mocht je er toevallig langs komen.

Een lange tijd geleden had ik op internet over het disposable memory project gelezen. De bedoeling is dat je een wegwerpcamera koopt, een paar foto’s maakt en hem dan ergens achter laat, om door iemand anders gevonden te worden. Diegene maakt ook een paar foto’s, en laat hem weer ergens achter. Een rondreizende camera, dat is het een beetje. Ik had een mail gestuurd, een wegwerpcamera gekocht en foto’s gemaakt en toen moest ik hem ergens achter laten. Een druk station is altijd een goede plek, dus ik ging op zoek naar een bankje dat goed in het zicht stond maar waar niemand was (want misschien wou er wel iemand behulpzaam zijn en achter dat zielige meisje aan gaan dat haar camera had laten liggen). Maar er waren geen problemen, ik maakte een foto en ging weer weg om mijn trein te halen (‘Oh, was je daarom ook op het station?’ Ja, ik had het goed gepland.’)

Nu is het hopen dat de camera ook door iemand gevonden is die het de moeite waard vind om door te gaan met het project. Daarbij, misschien heb ik ook anderen geïnspireerd om hier aan mee te doen?

Walvissen

Ik zie in deze geweldige tekening wel een walvis.

Op Twitter zitten beroemdheden, mensen die over hun saaie leven klagen, mensen die doen alsof ze beroemd zijn en mensen die onzinnige dingen tweeten.
Laten we even op de laatste in gaan. Er is tegenwoordig een hele hype op Twitter, genaamd ‘walvisfeiten‘. Ik weet niet of zij de eerste waren, maar ik zag ook al struisvogels, eenden en eenhoornfeiten voorbij komen. Maar goed, wat tweeten dit soort accounts:
‘Walvissen breien geen truien. Gewoon, omdat ze geen truien dragen.’
‘Walvissen zijn gek op salami. Helaas is dit moeilijk te krijgen in de zee.’
‘Walvissen gaan nooit naar de kapper. Dit zou alleen maar geldverspilling zijn, ze hebben geen haar.’
‘Een walvis op een golfbaan komt weinig voor, ze passen niet in het golfkarretje.’

Natuurlijk past een walvis niet in een golfkarretje. Natuurlijk dragen walvissen geen truien. Heb je ooit een walvis zien golven of zien zwemmen met een trui aan? Ik heb überhaupt nog nooit een walvis gezien (‘Dan kun je ook niet zeggen dat ze geen truien dragen!’).  Beeld je wel in dat dit account 40571 followers heeft. Meer dan 40 duizend mensen die hier humor van in zien! Een moment van waar-gaat-het-heen-met-Twitter.

‘Walvissen eten geen tandenborstels. Mensen trouwens ook niet. Dit is voor beide moeilijk verteerbaar.’ 

Zien jullie de humor? Ik niet. Echt niet. Oké. Misschien een heel klein beetje dan.

Een simpel recept voor snickerdoodles (maar ik noem ze ook wel kaneelkoekjes)

Ingrediënten (voor ongeveer 30 koekjes):

• 180 gram bloem
• Een snufje zout
• 115 gram boter
• 150 gram suiker
• 1 ei
• 1/2 theelepel vanillesuiker
• 1 theelepel bakpoeder

Voor het suikermengsel:

• 35 gram suiker
• 1 theelepel kaneel

De oven moet voorverwarmt worden op 190 graden.

De bedoeling:
Mix in een kom de boter en suiker tot een glad beslag. Voeg het ei en vanille suiker toe en mix weer. Doe daarna  het zout en bakpoeder erbij en beetje bij beetje het bloem (dus niet zoals ik denken ‘hup, in één keer’ want zodra je de mixer erbij doet, zit de hele keuken onder het bloem, kan ik je vertellen) en mix 2 of 3 minuten.

Op een bord doe je het suiker en kaneel mengsel. Maak balletjes van ongeveer 2,5 doorsnede en rol ze door de suiker. Leg ze op de bakplaat en druk ze een beetje plat. Laat er wel genoeg ruimte tussen, want ze worden groter. Bak ze 10 minuten totdat ze goudbruin zijn aan de zijkant.

En als het goed is, krijg je lekkere kaneelkoekjes die van binnen zacht zijn. Dat is bij mij een beetje fout gegaan, ik heb ze langer in de oven gehad omdat ik ze toch echt nog te zacht vond. Maar gelukkig vond iedereen ze erg lekker.

Ik bleef wel zitten met de afwas. En een keuken bedekt met een laagje bloem en suiker. Tja.

Bron 

De bunker van James Bond

Het theehuisje. Ik zie het normaal van de andere kant, maar daar was geen foto van te vinden.

‘Ja ja, bijna, nee, NU!’
‘Het ziet eruit als een rekje voor het raam.’
‘Nee, kijk naar binnen! Je ziet vlak voor het raam dat rekje maar het is een leuning. Het is een trap!’
‘Jeetje, je hebt gelijk. Maar een trap? In een mini theehuisje? Een trap naar wat?’
‘Ik weet het ook niet. Het viel me vorige week op.’
‘Maar het is echt klein. Met een trap is daar geen ruimte meer over. Hoewel het wel op een heuvel staat.’
‘Een bunker? Zonde, ik zou liever in het huisje zitten dan in een betonnen ruimte.’
‘Misschien is het de geheime kelder van Batman. Of wacht, die had een grot geloof ik.’
‘Haha nee, een geheim agent van CIA.’
‘James Bond!’
(zet zware stem op)
‘Hier agent nul nul zeven, tijd acht uur vijf. Vanuit de ingenomen standplaats ga ik verder met de observatie van de operatie, codenaam Theezakje. Vandaag hoop ik een glimp op te vangen van de vijand. Ze gaat proberen een geheim recept voor kruidenthee mee te smokkelen over de grens. Uit goede bronnen heb ik vernomen dat ze zich vermomd heeft als een onschuldig schoolkind om zo aan mijn oog te ontkomen. Maar nee, ik zal haar vinden, want ik ben Bond. James Bond.’
‘In dat geval kunnen we het niemand vertellen. We kunnen James Bond niet verraden bij zijn gevaarlijke missie, niet waar?’
‘Je hebt gelijk. Om wille van de mensheid en die van de thee.’
‘Toch spijtig. Het zou een mooi verhaal kunnen zijn.’

Achteraf gezien: na even rondneuzen op Google blijkt het een monumentale theekoepel te zijn uit de 19e eeuw. Volgens de website heeft het een later aangebrachte kelder met speciale (ondergrondse) ingang. En in de kelder is niks anders dan een mini keukentje. Tja. De spion heeft zijn sporen goed uitgewist.